مرحوم حاج علی آذری

حاج علی

هیشتیمُو و گِرِتی باوِ غِریوی

رَتی تِه پروردگار و آسمُو‌ مَن پَتی

ماه و افتاو تو بییی و نِصیوِ دُرِسی

حُونِمُونِت نور بی سی تُرکِسِن رَه زِنِیی

کُر و دختر شُوگارشُو لِرِس وِ بی کَسی

حاج‌کبری نیر دِ تیاش رَت؛ اوسِنو که پِرِسی

رضا دِ غِریوی بی و ناشت تحملِ بی هِنارَسی

حمید؛ دِ می اِشکِس؛ هِکِه حُونِمُونِت چول بی

محمد خُو مونِسِت بی و هیشتیش بی خداحافظی

بُنگ و باو پیچِس دِ سِراپرده خاندان آذری

خُوت دُونِسی لُرِسُو مُلکتِه و دُنیایی اِشناسِنِت وِ پیاداری

دِ تِهرو معروف بییی وِ اصالت و بزرگ‌زاده یی

گُومِت وِ خیر بی و طنینِ نِکوکاری

هر زِمُو نُومِت اُوما؛ اَفتاو وِریسا وِ خدمتگزاری

دِ کی دِل گِرو بییی که تِنیا گُوارِسی

سِر نیایی ‌وِ بادِ فِنا و وِ فِرامُونِش نِشِسی

نَه هی بی آرِمُون اُو پیا دوست داشتنی

اُو پیا که دِ غِریو خِوِر گِرِت و یتیمِ دَسِ حالی

وِ دِل داشتیم نیایِنِت مین سِر وِ نُومداری

تو بالانشین مجلس بایی و اِما شادِمُو وِ آشنایی

افسوس که دل سَکینِن اِشکِنایی وِ عَصِر دِ باری

نَواکِت دِ یَک تیچِسِن؛ بی شمع شُو تِنیایی

خُوت گُتی که افروز خانوادایی و نَه دیرپایی

چی بَکِنیم؛ چی خُوتی نَمَن وِ یادگاری

اَفتاو که رَت؛ روزِگارمُو لِرِه وِ ظُلِمات و سیاهی

سِیل کُنیم وِ آسِمُو؛ تو نه پیدایی

روزگارا یا و رُووِه؛ نیا وِش چی علی آذری

ای روزگار بی مروت بی

گُلی دیارین دِ تیا کور مُو چی

گلشن پروردگارِن آباد کِردی

سِراپَردِه بهشتیان نور باران کِردی

رَتی وِ حلقه فرشتا کبریایی

شاید جات نِیی دِ ای دنیای فانی

شاید پروردگار حاسِت وِ پرده داری

حُونِمُون پروردگارِن تو حاجِب بایی

هر چی بی؛ تقدیر بی نیری بی

سی چَش انتظارا نیکیت؛ پَرتگاهِ نا امیدی بی

خاکِ سرد نِوی هُوم شأن ستاره آسِمُونی یی

تِنیایی دِ قُور؛ وِلات مُون شیونی وِ نابِسُومُونی یی

بیا وِ خواو مُو؛ تا که روشنا با تاریکی

کِلومی دِت بَشنُویم؛ پَندِ زِندِگُونی

دات و بُووِت؛ چَش شُو روشِه و مَهتاوی

دِ سِراپَردِه دیار شُو؛ تو بییی جاوِدُونی.

 

پیشکش به ساحت والای پدر

رَهِ تاريك مرا پدر راهنما بود و روزي در آغوشم ديدگان بي روحش خندان

گفتمش رهي دراز باقيست، گفت در سراي پرودگار گشته ام مهمان

رهي تاريك و شب شرربار و گام هايي لرزان

كورسوي اميد، سوسوي فانوس، سوي سراي گرم جانان

بی او چون جویم رَهِ خویش؟ در این غریب آشیان

او فانوس کردار بود و سیرتی فروزان

یادش کنم گاهی؛ رویایی به فغان

داد آرم به دادار؛ گویمش باش ز کرده ات پشیمان

عالم بهرم کورسو؛ به لب خنده و؛ درد، نهان

گاهی پیچ و خم دهر؛ به گذر؛ نیست آسان

رَهِ همه نیستیست؛ دَمِ مؤانست را قدر دان

زان پیش که همه گردیم روان؛ مشعل مهربانی را دار رقصان.

مرحومه عاطفه نصیری

عاطفه، روله، حُونِمُونِم رُومِس

رعناییت چراغ دیوِه خُونِم بی؛ نورش تَکِس

دِه دَه کُر سیم بیتِر بی و کَمِرِم اِشکِس

خاک وَ کَپو کویِم و حالی مَنِه دَس

پشت و پِنَه قِلام تو بی و پایِمُونِش سُرِس

دیارم چول مَنِه و چی تو کسی سیم نویِه کَس

هِی گُتِم خدا حِوامِن داره و مَنمِه بی هِنارَس

کولام وِ شُون تو چَرخِس و قِسمَتِم بی نحس

شاید خویا جاشُو ها تِه خدا؛ عَصِر بَس

پاشون دِ ننگ دنیا میا بَکَشِن پَس

ری و آسِمُو کُنِم؛ او هم تیاش جُرِس

ریش دِرگَشت و بُنگ‌و باوِیلاش پیچِس

گُت: نصیر؛ دِ ریت خِجالَتِم؛ شأنِت و شیوِه لِرِس

گُتِم: هی هِه کارتِه؛ تِفَنگِت هَم وِ فرشته پوقِس

تو که دی مِه زَنگُل بدبختیم هِه زِرِنگِس

دَسمِه نَگِرِتی؛ لَغِت دِ مین سینِم کویِس

خاک زَ وا کَپو و خوش طُورِس

آسِمُون مُو کُل خَرِه؛ چَنی تَل بی ای دَرس

نُووُنِسِم جاشُو دُوارگَه پروردگارِه، آیِمیون دُرِس

تو رُو روله؛ سلام وِ گَپُو بَرِس

اِیما هَم اَر خو بِییییمِه؛ مُوسِم مُو رَسِس

اِیما وا سیاه بختی و تو وا نیاکُونِت بِس

رَتِم دِ مین زِمینا؛ زُون درخت گُشِس

گُت: عاطفه ها کجا؟ گُتِم: شُوگار بَختِش شیوِس

گُت: وِ اَفتاو زِنُو؛ دعا خِیری سیش بَفرِس

روحِش تا ابد ها دی دنیا؛ حیف که دِرینِش پِرِس

بَلگاش زرد بین و چَشمِه جاوِدُونی حُشکِس

گُتِم: کجا؟ گُتِن: وا رَتِنِش؛ وِلات وامُو غِریوِس

چَشمِن دیم که بخار بی و ری وِ آسِمُو تُرکِس

دار هم زِنِس دِ زِمی؛ بُنگ تَلاش ری وِ مِزارِت دُوِس.