به یاد احتشام، بزرگ مرد ایل میر

از احتشام؛ کلام آمد به میان

بزرگ زاده؛ یادگارِ اختران

از سفره ی اشرف، گهوار بلندپایگان

نامی به خصال؛ اصالتِ دودمان

چه نامم این فراغ را؛ امان

فلک؛ بد سرشتی طالع بالانشینِ بزرگان

جای گرفت؛ در آغوش گریانِ جمشید خان

میرتیمور کمرش شکست؛ از این تازه مهمان

سلاممان را رسان به اسفندیار شهاب السلطان

میر غلام و دختش، افق های جاودان

سرای شان، سدره ی بهشت بیکران

ما خُردان لایقیم به دیدگان ناتوان

سزا نبودیم همنشینی فانوس های شأن

خاکِ تار و غم به رخسار، مأمن

خوشا آنان که جاودان گردند به پابوس تان

یکدم خود را رها نبینند ز ساحت تان

دره شهر تا کِوِر، سیاه به دیدگان

قوم لر، سوخت به دگر داغی فروزان.

مرحوم مهندس احتشام هاشمی (میر)

این دیار، به بزرگ زادگی دارد عهد

دودمان میرتیمور، اصالت را مهد

نیایِشان، فرشته ی منش را هماورد

تو گویی؛ بوسه داشتند ز ایزد

اشرف العشایر، اخترِ کرانِ راد

میر جمشید، زان گوهران داشت نِهاد

پورَش احتشام و خانِمانش درخششِ آباد

زین مصیبت؛ سیمره و کبیرکوه کنند فریاد

شوکت ایل بود و دیدگانش گهوارِ داد

مویه به دامان گرفته، آن شرزه باد

خاکِ بی کسی، مرهم نَبْوَد به درد

چه شیران در بند این برزنِ سرد

ندانم از چه دهر؛ دارد سودای نبرد

گلستان سرکردگان، گشته خارزار زرد

مهمان نیاکان گشتی؛ سینه ی آشیان، درد

بختت سدره ی کبریا؛ ای به گیتی سربلند

سُرمه ی روحِ پاکت، بزمِ بزرگانِ آزادمرد

آسمان، تو را مُلک و؛ مَرکَبَت رعد.

مرحوم فوأد بهرامی

تو فرشته بودی؛ نْی آدمی

زیبا، اصیل، اهورایی

غِنای روح، در رُخی ماورایی

زاده ی اصل؛ نیایی آسمانی

نجیبانه ی سرشت، تبلور پاک نهادی

آرایه ی نَسَب؛ خصال کبریایی

تلألو دیده، شورِ پاک مَنِشی

کردارِ خلوص، آرمانِ بزرگ زادگی.

به یاد مرحوم عیدی داوری - انسانی ارزنده و پدری ایزد نهاد

این سیما، به والاییِ سیرت راه دارد

مَنشی بکر، یادگار ذات ایزد

آرام و وقار؛ از خصلتِ دل گوید

دیدگان، نورِ نجابت پوید

کو؟ نشانی از کلامش نامد

خاکِ تنهایی؛ اندوهِ سرد

پدر؛ افسوس، نا به گَه رَوَد

کِی دَستِمان، به دامانشان، دگربار رِسَد

جایش خالی و، دیده بیداد کند

بر خِنگِ کلام؛ شاید افیونی به درد

غم غُرَد؛ که مانندشان پدید نگردد

این سینه گر بشکافند، هماوردِ رعد

از افق، دل، نشان پرسد

به سدره ی جانان، مهتاب، اشارتش دهد.